Ditari, Foto: Freepik

Ditari i Gazës, pjesa e tetë: "Ndjehem i tmerruar sepse po mësohem me tmerrin që po ndodh"

Ziadi, palestinezi 35-vjeçar, rrëfen një ditë tjetër në Gaza, kërkimi i vazhdueshëm për ujë, një udhëtim tek një rrobaqepës që e çon pranë një shpërthimi, ndjenjën shqetësuese të normalitetit.

E diel, 22 tetor

Ora 08:00 e mëngjesit. Nuk kemi ujë të pijshëm. Deri mbrëmë, familja ku jemi strehuar na thoshin se po kërkojnë alternativa. Sot në mëngjes, kuptova se pesë shishet që kishin mbrëmë kanë mbetur bosh. Ata po kërkojnë një nga dy që ne i kemi ende.

Dëgjoj gjyshin duke folur me furnizuesin e ujit. Duke dëgjuar tonin që përdor, do të thosha se ai ishte një prind në shtratin e vdekjes që i lutej djalit të tij jashtë shtetit që të kthehej në shtëpi dhe ta shihte për herë të fundit. Ujësjellësi i premton se do të vijë nesër ose pasnesër.

Jam shumë i shqetësuar dhe filloj të kërkoj zgjidhje. Kontaktoj të gjithë shoferët që njoh në Gaza për të parë nëse dikush është i gatshëm të na sjellë pak ujë. Gjithashtu, kemi nevojë për ushqim për macet.

Nëse dikush do të më kishte thënë se një ditë do të paguaja për ujin dhe ushqimin e maceve (dhe dërgimin e tyre) të njëjtin çmim që paguan për një bizhuteri ari, nuk do t’i kisha besuar.

Marrim ujë, kemi ushqim për mace. Tani për tani jemi mirë.

Ora 10:00 e mëngjesit. Nuhasim diçka që digjet. Mësojmë se gruaja që jeton në katin e poshtëm po djeg dru për të vluar pak ujë për t’i pastruar fëmijët e saj.

Mendoj për ata që qëndrojnë në shkolla dhe spitale për strehim kur bëhet fjalë për higjienën. Një person normal duhet ta lajë fytyrën, t’i lajë dhëmbët dhe të derdhë ujë mbi trupin e tij një herë në ditë. Sa ditë kanë kaluar që ata fëmijë janë larë? Po femrat? A kanë jastëkë higjienikë në rast se iu vijnë ciklet? Edhe nëse ka ujë, a ka privatësi të mjaftueshme?

Shoqja e motrës sime, e cila po qëndron me familjen e saj në një nga shkollat, i tha se nëna e saj diabetike po vuan. Ajo ka nevojë të shkojë shumë në tualet për shkak të diabetit. Kanë folur me një familje që jetonte pranë shkollës dhe kanë marrë lejen e tyre që t’ia mundësojnë nënës së saj të shkojë tek ata kur ajo ka nevojë. “Është poshtëruese”- i thotë ajo motrës sime.

Kontrolloj telefonin tim dhe shoh një detyrë që ia kam caktuar vetes një muaj më parë – ta vizitoj mjekun për një kontroll. Jam ende në këmbët e mia, por shëndeti po më përkeqësohet. Kam këtë ndjenjë të vazhdueshme lodhjeje që refuzon të më lëshojë. Po bëj çmos që të vazhdoj të marr ilaçet në kohë.

Mesditë. Kam nevojë për rrobaqepës. Një palë pantallona të shkurtra që kam kanë një grisje në bigëzim; zinxhiri i xhepit të tjetrit është thyer. Më duhet zinxhiri për ta mbajtur portofolin tim brenda, kështu që nëse na duhet të vrapojmë natën, nuk do të shqetësohem se do të më bjerë nga xhepi.

Shkoj me Ahmedin te dy rrobaqepëse, por të dyja dyqanet janë të mbyllura. E pyesim një burrë nëse ka ndonjë dhe ai tregon drejt një dyqani të vogël ku dyert janë pak të hapura. Aty gjejmë gruan që punon si rrobaqepëse. Nuk është këtu për të punuar – ajo nuk ka ujë në shtëpinë e saj, kështu që ajo dhe fëmijët e saj i kanë sjellë rrobat e pista të familjes për t’i larë këtu. Mund të shoh një kovë të madhe me rrobat në ujë dhe shkumë.

Kur e pyesim nëse mund të na ndihmojë, ajo heziton, aq më tepër që syzet i janë thyer. “Nuk jam e sigurt se mund të bëj një punë të mirë pa syzet e mia”- thotë ajo. I them asaj se për momentin, gjithçka që më duhet është të vesh pantallona të shkurtra pa grisje në bigëzim. Ajo fillon të bëjë punën me durim. Në një moment, kërkon fije që përputhet me ngjyrën e pantallonave të shkurtra. I them asaj se nuk më intereson, çdo ngjyrë mund të kryejë punë.

Ajo përfundon çiftin e parë dhe po punon në çiftin e dytë kur ndodh një shpërthim i madh. Fëmijët fillojnë të qajnë dhe ne jemi të tmerruar. Marr pantallonat e shkurtra dhe i them se është në rregull, mjafton një. I ofroj asaj ta paguaj, por ajo refuzon me vendosmëri. Ajo lutet që unë dhe Ahmedi të mbërrijmë në shtëpi të sigurt. Ahmedi është aq i tmerruar sa nuk mund as të ecë. Presim nja dy minuta derisa t’i dërgoj një mesazh motrës sime duke i thënë se jemi gjallë. Vazhdojmë tutje.

Ora 06:00 pasdite. Jam i tmerruar, jo për shkak të asaj që po ndodh rreth nesh, por sepse jam mësuar me atë se çfarë po ndodh. Oreksi i humbur po më kthehet. Tani, nën breshërinë e bombardimeve, mendja më shkon aty se çfarë do të kemi për drekë.

Po mendoj se çfarë të bëj nesër dhe pasnesër dhe pas një jave, duke e konsideruar situatën time aktuale si të vetmen situatë. Jam mësuar me mungesën e privatësisë, mungesën e standardeve të larta të higjienës, mungesën e lëvizjes dhe mungesën e ndjenjës së sigurt.

Çfarë po ndodh? A po bëhet anormalja normale? A është kjo gjithçka që duhet? Dy javë mjerim dhe filloj të mësohem me të? Është si të mësohesh të jetosh në errësirë dhe të harrosh të gjitha ngjyrat e tjera. Nuk mund të mendoj për një ngjyrë që të pres me padurim?

Ora 09:00 pasdite. Motra ime më thotë se në mëngjes pa një zog të vogël që qëndronte në dritare. Ishte një zog i bardhë me një sqep portokalli. I them vetes se kjo është një shenjë… nuk më pëlqen ngjyrë e portokalltë, por ngjyra e portokalltë… Mendo për ngjyrën portokalli… Mendo për ngjyrën portokalli./The Guardian

Përgatiti: Nuhi Shala