Handwritten formulas on old paper, ink smudges generated by artificial intelligence

Ditari i Gazës, pjesa e parë: 'E mbijetuam një natë tjetër. Çdo centimetër e trupit tim dhemb - mungesa e gjumit është torturë'

Ziadi, një palestinez 35-vjeçar, i rrëfen ditët e fundit në Gaza: Duke lëvizur me motrën e tij nga njëri fqinj tek tjerit, në përpjekje për ta shpëtuar jetën e tij dhe jetën e së motrës.

E shtunë, 7 Tetor

Në orën 6 të mëngjesit zgjohem duke menduar për stërvitjen time të tenisit. Tenis, a nuk po tingëlloj qesharak! Këtë vit vendosa të kujdesem për shëndetin tim mendor dhe fizik. Kjo do të thotë pa stres, pa energji negative dhe padyshim më shumë tenis.

Kontrolloj telefonin tim të shoh se çfarë tjetër kam planifikuar. Një vizitë te mjeku dhe disa punë. Shoh një mesazh nga shoku im që më thotë se nuk do të takohemi për tenis. Ka një “situatë”. Si një banor i Gazës, nuk ka asnjë konfuzion për atë që nënkuptohet. Një përshkallëzim. Përsëri.

Sa herë duhet ta kalojmë përmes këtyre përshkallëzimeve? Që nga viti 2000, ka ndodhur në vazhdimësi, duke na prekur në shpirt dhe duke na marrë pjesë të mëdha të jetës. Klishe, apo jo? Por kjo është mënyra e vetme për të përshkruar ndikimin e asaj që ka ndodhur. Banorët e Gazës po ecin nëpër një anije traumash … duke jetuar në frikë të vazhdueshme për jetën dhe të ardhmen e tyre.

Pastroj fytyrën dhe përpiqem t’i kontrolloj lajmet. Lidhja e internetit është e keqe. Një mendim më vjen në kokë dhe filloj të kërkoj nëpër banesë. Motra ime duket e hutuar: “Çfarë po kërkon?”

“Kontratën e pronësisë së banesës”- i them. “Më duhet ta gjej. Nëse ndërtesa jonë bombardohet, më duhen prova që kjo banesë më përket mua”.

Nuk mjafton të kesh çelësa të banesës – nuk mjafton as të jetosh me vite në këtë apartament. Kur e gjej kontratën, relaksohem pak. Është e çuditshme se sa jemi mësuar me mjerimin. Vdekja dhe bombat janë mendimet e para që na vijnë në mendje kur fillon “një situatë”.

Ulem në karrigen time, shikoj mesazhet e mia dhe pyes veten – çfarë do të humbasim këtë herë? Cila pjesë e shpirtit tonë, nëse ka mbetur, do të thyhet? Cili nga miqtë e mi do të humbasë jetën? Apo do të jem unë? Do të jem unë?

Nëse nuk do të kisha qenë palestinez, do të kisha dashur të isha finlandez. Kam lexuar një herë se Finlanda është vendi më i lumtur në tokë. Dua të jem i lumtur, ku gjithçka që më intereson është shëndeti dhe stervitjet e mia të tenisit.

E diel, 8 tetor

Ora 20:00 kam etje. Nuk mund ta gjej shishen e ujit që mendova se e kisha në banesë.

Pranoj një mesazh nga një mik. “Ka ardhur nata. jam i tmerruar. A do të jemi në gjendje të shohim edhe një mëngjes tjetër?” Gazanët janë më të tmerruar nga orët e natës kur ndodh pjesa më e madhe e bombardimeve. Motra ime më kujton t’i hap dritaret sepse një sulm aty afër nesh mund ta na e thyejë xhamin. I thashë shokut tim të mos i humbasë shpresat. Jam hipokrit – u kërkoj njerëzve të jenë optimistë në momentet kur asgjë nuk është e sigurt. Vazhdoj të harroj të pi ujë.

Ora 23:00 Kam etje, kam nevojë për diçka për të pirë.

Ikemi paketuar gjërat tona të domosdoshme në rast se duhet të ikim. I kemi dy transportuesit për t’i futur macet tona. “Po peshku?” i them motrës sime. Teksa bombardimet e forta vazhdojnë, duke mos ditur se nga vijnë shpërthimet, unë dhe motra ime filluam të mendonim për mënyra atraktive për t’i shpëtuar peshqit. Besojeni apo jo, e konsiderojmë si anëtar të familjes tonë, dhe tek ne ka mbijetuar shumëçka. Nëse na kërkoet të evakuohemi, pyesnim njëri-tjetrin nëse mund ta mbanim rezervuarin e vogël të ujit në duar, por jo, ne jetojmë në katin e gjashtë dhe do të kishim panik, duke vrapuar poshtë shkallëve. Rezervuari mund të prishet. Pas shumë diskutimesh, truri ynë i lodhur – pas 36 orëve pa gjumë – vendos se do të përdorim një kavanoz plastik me kapak. Bëmë vrima të vogla sipër dhe e mbushëm me ujë. E kemi një plan.

E hënë, 9 Tetor

Ora 01:00. Errësirë e plotë, pa energji elektrike, ku e vendosa shishen e ujit? Më duhet diçka për të pirë.

Mund t’i dëgjoj fqinjët jashtë duke u grindur. Njëri prej tyre ka ende pak bukë dhe po ia ofron tjetrit, i cili ishte shumë i turpshëm për ta marrë dhe i ofron t’i paguajë për të. Gazanët janë të çuditshëm. Ne jemi në gjendje t’ju ofrojmë ushqimin e fundit që kemi. Disa furra buke janë ende duke punuar, por të gjithë kanë frikë të dalin në rrugë për t’i blerë gjërat e nevojshme. Asnjë vend nuk është i sigurt, askush nuk është i sigurt.

Ora 2:30 e mëngjesit. E gjej shishen e ujit.

Një mesazh nga një mike jashtë vendit që më pyeste nëse po flija mjaftueshëm. I them asaj se bombardimi na mban zgjuar. Ajo thotë sa i vjen keq dhe pastaj ma jep një ide. Unë jam 100% i sigurt se ajo mendon se është e dobishme. “Pse nuk vendos kufje në vesh? Atëherë mund të flesh”.

Njerëzit simpatizojnë, por ata nuk mund të lidhen me atë çfarë kalon ti. Mikja ime nuk e kupton që bombardimi nuk ka të bëjë me zhurmat, ka të bëjë me mundësinë e vdekjes së papritur. Pa u thënë lamtumirë të dashurve tanë, përpara se t’i përfundojmë projektet që kemi nisur, përpara se t’i përqafojmë ata që na interesojnë dhe të kërkojmë falje prej tyre. Ajo e di por nuk e kupton ashpërsinë e situatës. Zgjodha të mos i përgjigjem tekstit.

Ora 5 e mëngjesit E mbijetuam edhe një natë tjetër. Çdo centimetër e trupit tim dhemb – mungesa e gjumit është torturë. Më është tharë fyti. Shikoj shishen e ujit të paprekur… Më duhet të pi.

Më vonë më duhej të evakuohem nga shtëpa time.

Vjen një mesazh në grupin ëhatsApp të ndërtesës. Ngritem me qetësi dhe i them motrës sime se tani është koha jonë. “E gjithë zona duhet të evakuohet.” Asnjë komunikim tjetër nuk na u dha, ne e dinim se çfarë të bënim dhe kishim bërë plane për këtë.

Shkoj ta marr macen më të vogël, e cila kapet më lehtësi. E fus në bartëse pranë derës. Motra ime shkon ta marr macën e madhe. E kap atë pas disa përpjekjesh dhe e vendos në bartësen tjetër. Pastaj nxjerr peshkun nga rezervuari dhe e fut në kavanozin plastik me vrima sipër. Pastaj shkojmë te dera, marrim çantat me dokumentet tona ligjore, pasaportat dhe gjërat e domosdoshme dhe largohemi nga aty.

Unë jetoj në një ndërtesë 14-katëshe me katër apartamente në çdo nivel. Asnjëherë nuk kam bashkëvepruar realisht me asnjë nga banorët. Kryesisht shoh njerëz pranë ashensorit dhe shkëmbejmë buzëqeshje të sjellshme para se të shkojmë pas dyerve tona.

Njerëzit vraponin poshtë shkallëve. Një burrë mbante dy fëmijë, ndërsa gruaja e tij po e tërhiqte zvarrë një valixhe të vogël, dhe vajza e tyre adoleshente, me lot nga sytë, bërtiste: “Nuk dua të largohem … nuk dua të iki”.

E pyes motrën time: “E fute peshkun në kavanoz?”

“Po”.

“E morë atë?”

“Mendova se e kuptove”.

E futa përsëri çelësin në derë, e hapa dhe motra ime vrapoi brenda, mori peshkun dhe u larguam. E bëmë të pamundurën për të vrapuar në mes të shumë njerëzve që po zbrisnin. Një çift grash po vraponin, por po flisnin.

“Por ku do të shkojmë?”

“Kudo, do ta mendojmë këtë më vonë”.

Arritëm në rrugë dhe të gjithë filluan të shkonin në drejtime të ndryshme. Njerëzit po zemëroheshin me njëri-tjetrin, disa qanin, disa ishin të hutuar. Ndaluam në mes të rrugës dhe filluam të telefononim miqtë.

Të parët që i telefonuam ishin thirrur po ashtu për evakuim. Miqtë e dytë na mirëpritën.

Diç më vonë arrijmë në shtëpinë e tyre, të rraskapitur. Ata jetojnë në katin e shtatë dhe ashensori nuk funksionon sepse nuk ka energji elektrike.

Miqtë tanë janë një familje me nëntë anëtarë – burri, gruaja, gjashtë fëmijë dhe gjyshja. Ata janë të privuar nga gjumi, mund ta vëresh se sa të lodhur dhe të frikësuar janë të gjithë. Na pritën me buzëqeshje të dobëta. Na ofrojnë kafe dhe biskota të mbushura me hurma.

Të gjithë ulemi aty, kafe dhe ëmbëlsira të paprekura dhe përballemi me natën e gjatë që na pret.

Nëna e thërret vëllain e saj, i cili jeton në rrugën tonë, nga ku sapo ishim evakuuar. Ai po shkon në shtëpinë e një vëllai tjetër për strehim. Ajo shqetësohet se ai dhe familja e tij nuk kanë mbërritur ende atje, kështu që ajo i kërkon atij që ta telefonojë atë në momentin që arrijnë aty.

E ulur mes fëmijëve të saj më të vegjël, një djalë katër vjeç dhe një vajzë gjashtë vjeç, pyes veten për jetën e trishtuar përpara tyre, përshkallëzimin e shumtë që do ta dëshmojnë – nëse do ta kenë fatin t’i mbijetojnë kësaj. E pyeta: “Si janë fëmijët e tu?”

“Ata po e përballojnë mirë dhe nuk kanë frikë kur ka bombardime, veçanërisht Nour”. Ajo e thotë këtë fjali, veçanërisht në një mënyrë që mund të them se nuk ishte e sinqertë. Ajo u kërkon fëmijëve të hyjnë brenda dhe më pas më thotë me zë të ulët se vajza e saj është e tmerruar.

Fillojnë bombat; Evakuimi i bllokut tonë do të thotë se jemi jashtë rrezikut ekstrem të një zone të shënjestruar, por nuk do të thotë se jemi të sigurt.

Me sulmin e parë ajror ndërtesa dridhet dhe presioni jashtë është aq i fortë sa era i lëviz perdet brenda në dhomë. Nouri fillon të bërtasë, ajo shkon tek e ëma dhe mbahet fort. Pasojnë një seri sulmesh dhe të gjithë ne ulemi duke u kapur fort pas sediljeve tona, duke u dridhur me çdo goditje. Nëna ia përkëdhel shpatullat Nour-it, duke i thënë: “Gjithçka do të jetë në rregull”.

Sapo ndalojnë bombat, ajo i kërkon vajzës tjetër të saj që t’i marrë fëmijët dhe të përgatisë sanduiçe për ta. Kur ata largohen nga aty, ajo thotë: “Jam shumë e shqetësuar për të, ajo ka shumë frikë”.

I them asaj se mendoj se të shprehesh frikën është një gjë e shëndetshme. Fakti që ne të tjerët, përfshirë edhe katërvjeçarin, heshtim, është i pashëndetshëm dhe e shpërfaq traumën tonë. Fëmijët e tjerë janë të fokusuar në telefonat e tyre, duke kontrolluar shokët e tyre.

Përafërsisht, dy orë më pas vjen djali i madh dhe thotë se u shkatërrua ndërtesa e xhaxhait, ai që banon afër nesh. Jemi në shok. Nëna fillon t’i telefonojë miqtë e vëllait të saj për të zbuluar nëse ai e di apo jo. Ajo fillon të qajë ndërkohë që kërkon që ta mbështesin dhe të mos e lënë asnjëherë vetëm. Ajo tregon se sa shumë ka punuar ai për të blerë apartamentin e tij dhe për ta rinovuar atë.

Ndjehem jashtëzakonisht keq për humbjen e tij dhe i tmerruar se ndërtesa ime është në radhë. Burri i saj dhe fëmijët janë ulur rreth saj, të gjithë të qetë. Më pas shoh Nour-in që i përkëdhel shpatullat nënës së saj dhe i thotë asaj: “Gjithçka do të jetë në rregull mama, gjithçka do të jetë në rregull”.

E martë, 10 Tetor

Kam katër ditë pa gjumë.

Nuk është se nuk jam përpjekur të fle; Bëra të pamundurën për t’i mbyllur sytë dhe thjesht për t’u çlodhur. Më pas sulmet ajrore nisën dhe e gjeta veten duke u hedhur sa poshtë lart nga çdo gjë që flija, në një dyshek në dysheme në shtëpinë e mikut tonë, ose në një karrige të pakëndshme në shtëpinë e dytë të shokut ku u zhvendosëm më pas.

Netët janë tmerr dhe sapo zbardh dita, fillon adrenalina e mbijetesës dhe fillon dita e re. Shikimi i lajmeve, biseda me të dashurit, ankesat për lidhjen e dobët të internetit dhe për mungesën e energjisë elektrike.

“Na thanë se do të kishim katër orë rrymë në ditë, kanë kaluar gati dy ditë dhe asgjë minutë rrymë nuk e kemi”- thotë zonja me të cilën po qëndrojmë.

Njerëzit në Gaza kanë përdorur shumë mënyra për problemin e energjisë elektrike gjatë viteve, duke përfshirë bateritë rezervë për karikimin e telefonave, dritat LED dhe ruterat e internetit. Gjeneruesit e energjisë elektrike për qira të pjesshme u përhapën, me njerëzit që paguanin tetëfishin e çmimit të energjisë elektrike normale. Kjo, natyrisht, është vetëm për ata që kanë aftësinë për të paguar. Gjatë “përshkallëzimit”, pronari i gjeneratorit ka siguruar energji elektrike për disa orë, i vetëdijshëm për mungesën e karburantit dhe mundësinë e ndërprerjes së karburantit.

Çdo centimetër e trupit tim dhemb, por jam i irrituar. Se ç’e kam një dëshirë për të bërtitur, por jam shumë i rraskapitur.

“A do të bësh një dush?”- më pyet shoku im.

Oh Zoti im! Nuk kam bërë dush për katër ditë. Dhe kjo është një arsye tjetër që jam i irrituar. Zakonisht, kur shkoni në shtëpitë e njerëzve të tjerë për strehim, të bësh dush është jashtë opsioneve. Mjafton që ju mirëpresin, ju ushqejnë dhe ju mbajnë “të sigurt”.

Familja e dytë me të cilën po qëndrojmë është një familje e zgjeruar. Njëri banon në katin e dytë, aty ku jemi ne, dhe të tjerët në të pestin. Të gjithë mblidhemi në katin e dytë gjatë natës, sepse është më e lehtë të ikim nëse duhet, dhe – nuk jam asnjëherë i sigurt nëse kjo është e e duhura apo jo – gjoja është më e sigurt se sa lart.

Ora 21:00 Bombardimet e kanë thyer banjën në katin e dytë. Kështu që më duhet të bëj dush në katin e pestë. Të tjerët janë të shqetësuar – bërja e dushit gjatë natës mund të jetë e rrezikshme.

Të gjithë më shikonin ndërkohë që unë mblodha gjërat e mia sikur të isha një astronaut duke i përgatitur pajisjet e tij për të shkuar në hapësirën e jashtme (në rastin tim ishin të brendshmet dhe një këmishë – nuk do t’i ndërroja pantallonat e shkurtra sepse kam vetëm një palë me vete). Kisha shumë këshilla.

“Qëndro afër shkallëve dhe shmangi dritaret”.

“Laju shpejt, jo më shumë se pesë minuta”.

“Mbaji rrobat afër në mënyrë që  t’i kapësh shpejt nëse ndodh një bombardim”.

Isha më pak i frikësuar dhe më i emocionuar – një dush!

Bëra dush shumë shpejt dhe e thava trupin me një peshqir që mbante erë freskuesi kokosi. Pasi mbarova, u zotova se nuk do të blija asnjëherë freskues kokosi në mënyrë që të mos i kujtoja këto ditë.

Zbres, duke u ndjerë më mirë, dhe pavarësisht gjithë kaosit përreth, e shtriva trupin tim në një divan dhe fle për disa orë … u ndjeva shumë mirë.

E Mërkurë, 11 Tetor

Jam mirënjohës që nëna ime ka vdekur.

Ajo vdiq vitin e kaluar. Që atëherë, kam kaluar përmes një udhëtimi shërimi dhe vetë-reflektimi. Është e çuditshme se si humbja e të dashurve ta hap zemrën ndaj shumë të vërtetave dhe realizimeve.

Tani, mes shkatërrimit, kujtimet e nënës sime vazhdojnë të vijnë. Disa janë qesharake e disa të trishtueshme. Në shtëpinë e familjes së parë ku u strehuam, gruaja na tregoi se sa shumë e donte nënën time. Ata ishin fqinjët tanë, fqinjë për shtatë vjet, dhe ajo kalonte shumë nga ditët e saj në shtëpinë tonë me fëmijët e saj të vegjël. Një herë, ajo harroi sa ishte koha dhe qëndroi deri në orën 19:00.

Ajo tha: “Nuk do ta harroj kurrë sesi burri im trokiti në derën tuaj, dhe ai më shikoi dhe më tha, mendoj se duhet t’i paketoni valixhet dhe të shkoni të jetoni me ta”.

Në 25 vitet e fundit, nëna ime rrallë dilte nga shtëpia, por, disi, ajo arriti të krijojë miqësi të qëndrueshme me disa.

Ora 4 e mëngjesit Jam i zgjuar.

Dikush thotë: “Më mirë që nëna jote të mos jetë dëshmitare e këtyre ditëve të tmerrshme që po kalojmë”. Dhe unë e besoj këtë. Jam mirënjohës që nëna ime nuk duhej të kalonte një tjetër përshkallëzim si ky, ta ndjente frikën dhe të evakuohej nga shtëpia e saj.

Siguria e nënës sime ka qenë shqetësimi im i madh. Nëna ishte një grua e moshuar, mbipeshë, e cila ecte me shumë vështirësi. Një herë pati një bombardim dhe të gjithë në ndërtesë u evakuuan, mirëpo ne jetonim në katin e katërt, kështu që nuk kishte kohë për të zbritur shkallët me ritmin e saj. Më kujtohet, e ulur në divanin e saj, me mua duke e mbuluar trupin e saj me timin, dhe unë i thoja se do të ishte e sigurt.

A është nëna ime e sigurt tani? Në të kaluarën, një varrezë në Gaza u bombardua. A do të bombardohet varreza ku është varrosur nëna ime? A do të mund të shkoj ta mbuloj varrin e saj me trupin tim dhe t’i them se do të jetë e sigurt?

Më mungon shumë nëna ime.

E Enjte, 12 Tetor

“I kam humbur gjurmët e familjes sime; ishte shumë errësirë dhe bombardimet ndodhnin kudo. Unë dhe vajza ime vazhduam të ecnim, zbathur, derisa arritëm në shtëpinë e tezes sime. Të nesërmen mora vesh se familja ime ishte pritur nga një familje që nuk e njihnim. Ata i panë duke ikur dhe i mirëpritën në shtëpinë e tyre”.

Shoku im Samar është në telefon. Sulmet ajrore kanë shënjestruar një lokacion pranë shtëpisë së saj.

Samari është shok i të gjithëve. Ajo është personi tek i cili shkoni kur keni nevojë për udhëzim ose mbështetje. Ajo po kontaktonte të gjithë për t’i kontrolluar dhe për t’u siguruar që ishin mirë. Ajo është 44 vjeçe me një vajzë 17-vjeçare, por dukej si një 25-vjeçare. 

Ajo më thotë se dëshiron të kthehet në shtëpinë e saj për t’i mbledhur gjërat e tyre. Gjatë përshkallëzimeve të mëparshme të situatës, asaj nuk i ishte dashur kurrë të evakuohej asnjëherë, andaj e gjeta veten duke e udhëzuar për herë të parë.

“Ja çfarë duhet të merrni me vete…”. Ndërkohë që flas, kam ndjesinë se jam mësuar shumë me këtë. Më thyhet zemra që ky njeri i mirë, i sjellshëm me të gjithë, po përballet me këtë situatë të tmerrshme.

“Ilaçin tuaj, merrni sa më shumë që të mundeni. Paratë, pasaportat. Rrobat – paketoni të brendshme shtesë. Çelësat e shtëpisë tuaj – mos i humbisni kurrë, për pak i harrova çelësat e mi kur u evakuuam. Deodorant, furçë dhëmbësh, laptop, karikues dhe poëer bank…”.

Ndjej heshtje nga ana tjetër, kam frikë se e humbasim lidhjen.

“Samar, je aty?”

“Po. Thjesht jam i dërrmuar”.

Më pas ajo thotë: “Ka një kuti të vogël ku mbaj disa gjëra të çmuara, siç janë fustani i parë i vajzës sime dhe disa letra. Do ta marr. A e dini se çfarë ka tjetër? E mbani mend atë kohë kur i gjithë grupi ynë shkuam për akullore? Morëm një pecetë dhe firmosëm të gjithë emrat tanë. Ju qeshët me ne dhe thatë se kjo është ajo që bëjnë adoleshentët. E kam akoma dhe do ta marr”.

Ndihem i pafuqishëm që nuk mund të shkoj ta ndihmoj mikun tim. Pyesja veten pse një vajzë 17-vjeçare vraponte zbathur për ta shpëtuar jetën e saj në mes të natës.

I uroj Samarit fat dhe e mbyll telefonin.

Në Gaza, burrat nuk qajnë. Që nga fëmijëria, djemtë janë mësuar të mos qajnë sepse janë burra dhe të ashpër. Duke u rritur, ata kuptojnë se shprehja e ndjenjave të tyre rrallëherë mirëpritet, dhe nëse e bëjnë, do të gjykohen dhe kategorizohen si femërore (asgjë të keqe nuk ka këtu!). Ata bëhen të rritur të njohur me zakonin e mbushjes së emocioneve të tyre.

Gjatë këtyre kohërave shkatërruese, përpiqem t’i ruaj kontaktet me miqtë e mi. Shoqet e mia e ndajnë trishtimin, frikën dhe të gjitha sferat e emocioneve që kanë. Shokët e mi shkëmbejnë disa fjalë. “Jam mirë”. “Mirë”. “Situata është e keqe”. “Kështu e kështu pritet të ndodhë”. Edhe kur i inkurajoj të më tregojnë më shumë, ata nuk e bëjnë.

Sipas standardeve të Gazës, unë i përkas anës “së butë” të spektrit të maskulinitetit. Unë qaj dhe nuk ndjej asnjëherë turp. Kjo më ka shkaktuar shumë probleme. Megjithatë, më duhet të pranoj se kur u evakuuam herën e parë, përfitova nga presioni që shoqëria jonë u bën burrave që të mos shprehen asnjëherë.

Ishte një ditë shumë e gjatë, me njerëz që flisnin, bërtisnin dhe qanin në rrugë. Familja ku shkuam ishte e shqetësuar dhe morën një lajm të keq. Në kokën time ishte një kaos pa pushim. Natën vonë, dhe me bombardimin e vazhdueshëm e të tmerrshëm, zonja e shtëpisë, fëmijët dhe vjehrra vendosën të shkonin në bodrum sepse atje ndjeheshin më të sigurtë; motra ime shkoi me ta. Në katin e sipërm, burri, djali i madh dhe unë qëndruam në apartament.

Secili prej nesh kaluam përmes shumë gjërave, sytë tanë tregonin shumë. Megjithatë, për katër orë mezi folëm, ishte si një pakt i heshtur. Ose ndiqnim lajmet, shikonim celularët, lexonim diçka ose shikonim hapësirën boshe përpara nesh. Burri i bëri vetes një meze të lehtë dhe e hëngri. Bombardimi vazhdonte, dhe ndërtesa ku ishim po dridhej djathtas e majtas, megjithatë ne po heshtnim. Ishim të lodhur, të konsumuar nga mendimet tona dhe, më e rëndësishmja, heshtëm. Kisha vërtet nevojë për një gjë të tillë.

U detyruam të shkojmë në një shtëpi tjetër. Më në fund gjetëm një shofer që do të na merrte. Iu luta të kalonte nga rruga jonë për të parë nëse ndërtesa jonë ishte ende në këmbët e saja. Gjatë gjithë natës nuk dëgjuam gjë tjetër veç thashethemeve se ku ishte bombardimi.

Në vend të 10 minutave, taksistit iu desh gjysmë ore për të mbërritur në rrugën tonë. Shkatërrimi ishte i pabesueshëm, si të ishe në një film aksion i apokalipsit.

Vetura lëvizte shumë ngadalë në rrugë të mbushura me ndërtesa të shkatërruara, kabllo dhe gurë. Objektet, ose ajo që kishte mbetur prej tyre, shfaqeshin në lëvizje të ngadaltë. Pashë një ndërtesë të shembur me tre burra që qëndronin përballë, duke e shikuar atë dhe lot të shumtë po i binin nga sytë e tyre.

Burrat në Gaza qajnë.

Kur humbasin shtëpitë e tyre në të cilat e kalojnë gjithë jetën duke i ndërtuar, qajnë.

Kur i shohin ëndrrat dhe shpresat e tyre duke u shkatërruar, qajnë.

Kur e kuptojnë se sa e frikshme dhe e pasigurt është e ardhmja e tyre, qajnë.

Dhe ngaqë janë qenie njerëzore, plot ndjenja dhe emocione, qajnë.

E Premtë, 13 Tetor

Ishte një natë pa gjumë, plot lot dhe frikë. Vetëm pas mesnate dëgjuam se të gjithë njerëzve u është kërkuar të zhvendosen në jug. Na u desh të ecnim përpara dhe të shkonim në rrugë të ndara nga familja me të cilën qëndronim. Ne kemi strehë, nuk kemi energji elektrike e as internet. Kjo situatë të bën të ndjehesh sikurse jemi në vitin 1948./The Guardian

Përgatiti: Nuhi Shala